Naam : Barten
Voornamen : Martinus
Roepnaam : Marinus
Geboortedatum : 23-09-1898
Geboorteplaats : Deurne
Wonende : Molenstraat E85 te Deurne
Rang / Beroep : Meteropnemer gemeente Deurne
Identiteitsplaatje : –
Eenheid : –
Overlijdensdatum : 22-01-1945
Overlijdensplaats : Deurne
Doodsoorzaak : ten gevolge van een ongeval
Begraafplaats : Algemene Begraafplaats “Jacobshof” te Deurne
Gedenkplaats : –

Overige informatie

Graflocatie:

Zoon van, Henricus Barten en Theodora Maria Barten-van Heugten, neef van Hendrikus Wilhelmus Barten. Weduwe Christina van de Kerkhof.

Martinus Barten overleed door een noodlottig ongeval met een militair voertuig. Zijn vrouw bleef alleen achter met negen opgroeiende kinderen.

Door Christ Manders:

“Een aanvulling op het stukje over mijn grootvader. Ik heb hem nooit gekend, ben van na de oorlog. Dat het verhaal verteld moet blijven worden is zeker een goed ding. Tenslotte moeten we niet vergeten waar we vandaan komen. Deurne was best getroffen in de oorlog. Vanuit Zeilberg en bij Holtens molen. De restanten van de tankverdediging liggen nog in de Visser. Die lagen ook in de Molenstraat. Als kind hadden wij daar geen idee over. Mijn oma vertelde nooit over de oorlog, zij bleef achter met 9 kinderen. Wat gebeurde er op 21 januari 1945. Deurne was al bevrijd, maar in ons dorp legerden nog Engelsen en Schotten. Opa moest naar klanten van het gemeentelijke elektriciteitsbedrijf. (GEB). Hij moest meters opnemen, maar ook geld ophalen dat de verbruiker in een soort van afgesloten klok kon/moest doen om stroom te krijgen. Kwartje erin, dan kreeg je voor 25 cent stroom. Was geen leuk werk, want hij moet ook wanbetalers zonder kwartjes automaat aansporen tot betalen, maar dit terzijde. Die dag 21 januari moest hij op de Liesselseweg, over het spoor, bij een klant geld gaan ophalen. Zijn dochter, mijn moeder J. Barten 13-08-1931, wilde mee, maar opa wilde dat niet omdat deze klant een soort van wanbetaler was. Hij moest daar gaan innen. Niet geschikt voor kleine kinderen. Dochter Anneke, mijn moeder dus, had thuis ook handen vol aan het mede grootbrengen van de kleintjes want oma verkocht ook sigaren die in de avonduren gemaakt werden. Marinus stopte op de Oude Liesselseweg en zwaaide naar een half-track van de Engelsen. Het sneeuwde flink, het zicht was slecht en opa stond precies op de verkeerde plek. Recht voor het huis van dokter Wiegersma. De dokter snelde naar buiten en heeft opa meteen naar het ziekenhuis gebracht. Oma hoefde niks te betalen, want zij hadden wel wat anders aan het hoofd op dat moment volgens de dokter. Oma is naar het ziekenhuis gegaan met de oudste zoon achterop de bromfiets. Opa leefde nog. Hij was nog bij kennis, maar had inwendige verwondingen. Oma bleef de gehele nacht. Tegen de morgen op 22 januari dus, de verjaardag van zoon Christ, is ze naar huis gegaan want de kinderen moesten naar school, toen ze terugkwam was hij overleden. Niks meer afscheid, dood. Hij werd begraven bij de St. Willibrorduskerk op de kerkelijke begraafplaats. Later toen in 1985 mijn oma stierf is hij op het gemeentelijk kerkhof in het bijzijn van zoon Ton en schoonzoon Willy herbegraven. Hij rust nu op het Jacobshof. Oma bleef een weduwe die nooit hertrouwde. Kinderen opgevoed en nooit meer verteld over opa. Zij vond dat moeilijk. Emotioneel heeft het haar gemaakt tot een gruwelijk sterk en verhard mens. Voor ons lief aardig, maar met een masker. Oorlog was afgesloten. Dat was haar lot. Ik heb dit opgetekend uit de monden van ooms en tantes. Al in 1990 of daaromtrent. Ik kwam op jullie site naar aanleiding van 75/76 jaar bevrijding. In de kerk staat nu een plaat met oorlogsslachtoffers. Niet compleet want ik denk dat er meerdere namen genoemd mogen/moeten worden.”

Bidprentje

Overlijdensregister