Naam: Twyneham
Voornamen: George
Roepnaam: –
Geboortedatum: 16-05-1920
Geboorteplaats: Gateshead, Co. Durham
Wonende: 24 Trevethick Street te Bensham, Gateshead, Tyne and Wear
Rang / Beroep: Flight Sergeant (Wireless Operator/Air Gunnner)
Identiteitsplaatje: 991577
Eenheid: Royal Air Force Volunteer Reserve, 61 Sqdn.
Overlijdensdatum: 23-09-1944
Overlijdensplaats: Deurne
Doodsoorzaak: ten gevolge van een vliegtuigcrash
BegraafplaatsVenray War Cemetery
GedenkplaatsRAF Skellingthorpe Memorial (UK)
: Herdenkingsplaquette te Deurne
Adoptant: Pierre van Dalen

 

Overige informatie

Graflocatie: VIII. C. 12.

Zoon van William Richard Twyneham en Lilian Price-Twyneham uit Gateshead, County Durham.

Op 24-09-1944 stortte een Avro Lancaster Mk.III (QR-K), met serienummer LM718, neer nabij het Zandbos aan de Helmondseweg te Deurne. Het toestel was voor een bombardeer missie onderweg naar Ladbergen nabij het Dortmund-Ems kanaal maar kort nadat ze de Nederlandse kust bereikt hadden werden ze door een Duitse Nachtjager, een Messerschmitt Bf 110, onder vuur genomen.

De Duitse Nachtjager brak zijn aanval af nadat twee boordschutters van de LM718 hem onder vuur namen. Kort daarna werden ze echter door Duitse luchtverdediging “Flak” (Flugabwehrkanone) opgemerkt en door zoeklichten gevolgd. Om deze zoeklichten te ontwijken dook de Avro Lancaster van 20.000 voet naar 10.000 voet (3.100 meter) maar door deze manoeuvre raakten ze helaas nog verder in de problemen. De stuurkolom reageerde niet zodat het vliegtuig steeds meer hoogte verloor en al snel werd het bevel gegeven om het vliegtuig te verlaten.

George Twyneham en Sergeant (Air Gunner) Herbert William Jennings overleefden deze crash niet, Flight Officer J.C. Webber en Flight Officer J.P. Wheeler werden door de Duitsers krijgsgevangen genomen. Sqdn.Ldr. H.W. Horsley, Pilot Officer C.A. Cawthorne en SGT R.T. Hoskisson konden nog tijdig ontsnappen.

 

De zusjes Tony, Miet en Ria van Hout op het wrak van de LM718. Gefotografeerd door Leo van Hoek, één van de initiatiefnemers van de herdenkingsplaquette.

Johannes Andreas (Jan) Hoonings knielend bij de veldgraven van Herbert William Jennings en George Twyneham.

Lilyan Twyneham bij het graf van haar zoon George Twyneham.

Beneden het verhaal zoals Warrand Officer R.A.F. Reginald Hoskisson deze crash beleefde, hij schreef dit verhaal op 9 Januari 1947 in een dankbrief naar zijn redders in nood. Daarna volgt een Nederlandse vertaling.





“Ik was staartschutter bij de R.A.F. en vloog in een Lancaster.

De bemanningsleden waren: Esquadron Commandant H. Horsley A.F.C. (Piloot), 2de. luitenant J. Wheeler: Navigator, J. Webber: Mechanicien, Sgt. Twyneham: Radio Telegrafist, Sgt. Jennis: 1ste. Staartschutter, en ikzelf.

In de nacht van 23 September 1944 was onze bombardeer missie nabij het Dortmund Ems kanaal.

Om 8.45 uur vlogen we boven de grens van Nederland en Duitsland en hadden problemen met de motoren waardoor we hoogte verloren. Omdat we zeer snel hoogte verloren beval de piloot om de bommen op een veilige plaats af te werpen zodat het vliegtuig minder zwaar zou worden.

Toen de bommen afgeworpen waren berekende de navigator een nieuwe koers richting onze basis. Maar alweer verloren wij hoogte en de motoren reageerden niet meer. De piloot beval ons het vliegtuig te verlaten, ik voerde zijn bevel meteen uit.

Nadat ik van de eerste shock was bekomen vond ik het maar niets, zoals sommige zich wel kunnen voorstellen en terwijl ik de grond naderde zag ik kleine oranje en gele vlammen die mij vanaf beneden tegemoetkwamen, ik lette zorgvuldig op.

Opeens hoorde ik een kogel die met een fluitend geluid door de touwen van mijn parachute vloog. Ik begreep al snel dat de schutter daar beneden mij niet aardig vond. Ik kwam dichter bij de grond en het viel me op dat ik niet meer aan het dalen was maar met hoge snelheid door de lucht zweefde. Ik zag bomen en hekken die beneden mij met een grote snelheid voorbijkwamen

Toen opeens raakte mijn voeten de grond en ik landde. Ik had even tijd nodig om mijn parachute los te krijgen en begroef deze, tezamen met mijn vliegersoverall, en besloot om zo snel mogelijk te vluchten. Bij het naar beneden springen vanuit het vliegtuig verloor ik mijn laarzen, ik had alleen nog mijn vilten slippers. Nadat ik een paar honderd meter gelopen had waren mijn voeten steenkoud

Ik zag een gebouw wat op een kleine boerderij leek. Ik besloot om deze goed te observeren of er misschien Duitse soldaten waren, maar ik kon geen tekenen voor hun aanwezigheid zien. Ik zette mijn oor aan het raam en hoorde stemmen van kinderen, ik besloot om hulp te vragen

In het begin durfde niemand de deur te openen maar na een tijdje deed een vrouw de deur open en liet mij naar binnen. Het kostte even tijd om haar duidelijk te maken dat ik een Engelse piloot was en R.A.F. begreep ze al helemaal niet. Uiteindelijk vroeg ze: Tommy? en ik knikte mijn hoofd.

Vanaf dat moment was ik onder vrienden. Ze gaven me brood met kaas, een gekookt ei en een beetje melk, kleine kinderen kwamen me bekijken en herhaalden: Engelse Tommy, en ze vertelde mij dat ze Nederlanders waren.

Ik nam een landkaart van Nederland en een klein meisje met de naam Berta wees op de kaart aan waar ik was. De plaats waar ik geland was heette Deurne, direct achter de Duitse linie, de Engelse hadden zojuist Eindhoven bevrijd en Deurne zou spoedig volgen. Ik moest mijn uniform uitdoen en ik kreeg de kleren van de boer (ik denk dat het zijn beste pak was) en een paar schoenen. Ik wist niet wat er nu precies ging gebeuren maar ik kon blijven tot de volgende morgen.

De boer verliet, gedurende de nacht, enkele keren zijn woning en in de morgen kwam hij terug met een man die zeer goed Engels sprak. Hij vertelde mij dat hij me naar een andere lokatie zou brengen, een beetje verder weg. Ik had een beetje Nederlands geld en gaf dit aan de vrouw van de boer en verliet hen. De man vertelde mij dat hij lid was de Nederlandse Ondergrondse Beweging, en ook vertelde hij dat ze ieder moment het 2de Britse Leger verwachtten om hun te bevrijden.

Het werd al licht en ik zag veel Duitse troepen in beweging. Mijn nieuwe vriend stelde voor om naar de kerk te gaan omdat het zondagmorgen was. Na de dienst gingen we naar het huis waar hij verbleef. Ik werd voorgesteld aan de man en vrouw des huizes en daarna ontbeten we. Ze gaven me een Nederlands Identiteitsbewijs en een Nederlandse naam. Vanuit het keukenraam had ik goed zicht op de straat en de velden. Ik zag Duitse troepen die in tactische bewegingen de velden overstaken. Ik merkte op dat ze erg vuil waren, ongeschoren en ze zagen er moe uit. Mijn vriend sprak met hen in het Duits en ze vertelden hem dat ze al meer dan twintig uur aan het marcheren waren zonder drinken of eten.

Ook vertelden ze dat al hun voedsel was vernietigd tijdens een luchtaanval door Engelse Tycoons op hun transport

Op dat moment nam de Engelse landmacht het gebied, voor 24 uur, onder vuur. We schuilden in de kelder en de Duitsers schoten terug met mortieren maar werden gedwongen om verder terug te trekken. Ik sliep die nacht erg goed wat niemand kon begrijpen. Mijn vriend wekte mij op maandagmorgen om 7:00 uur en schreeuwde dat de Engelsen waren gearriveerd. Ik stond op en ging naar buiten om de Engelse tanks te bekijken. Het was net tijd voor het ontbijt, ik sprak met de eerste Engelse soldaat die ik zag, hij vertelde mij dat hij uit Birmingham kwam. Hij vroeg me wanneer ik terug ging naar Engeland zodat ik zijn familie kon vertellen dat alles goed met hem was.

De inwoners van Deurne waren erg blij en ik zag dat de Duitse mortieren een voltreffer hadden gehad, de Duitsers waren gesneuveld. Aan de kant van de weg lag een dode koe, een vrouw was deze aan het melken. Mijn vriend vertelde zijn naam: Jo Brouwers en hij kwam uit Gulpen. de boer waar ik de eerste nacht verbleef was Jan Hoonings, Walsberg D 120 Deurne.

Ik werd naar Brussel gebracht en trof daar mijn piloot en mecanicien, de andere twee waren gevangen genomen. De radioman was gesneuveld net zoals de marconist en de staartschutter, ze sprongen te laat uit het vliegtuig. Dit was nog niet het einde, toen ik op verlof was in november trof ik Jo Brouwers, hij was inmiddels sergeant in het Nederlandse leger. Ook ontving nog enkele brieven van Jan Hoonings, ik wil graag iedereen bedanken die mij toen geholpen heeft. Als ik weer op de been ben zou ik graag Nederland bezoeken, ook wil ik graag nog zeggen dat ik de Nederlandse mensen nooit zal vergeten.”

Overlevende van de crash, Flight Officer J.C. Webber
> <a href=